Swim to Me: Ritüeller Dizisinde Duygusal Bağlar
10 Ekim 2025’te Netflix’te yayımlanan bir dram filmiyle karşınızdayım. Yönetmenliğini ve yazarlığını Dominga Sotomayor’un yaptığı Limpia, yani Swim to Me; aşk, merhamet, sınırlar, duygusal bağ, arkadaşlık, cinsellik, ölüm ve var olmak üzerine kurgulanmış bir film. Psikolojik açıdan yorumlamaya açık olan film, Julia adında küçük bir kız çocuğu ve bakıcısı Estela etrafında gelişen bağlar ve içsel isteklerin sonuçlarına odaklanıyor.
Sadece bağlar ve duygusal gelişim üzerine değil, genel olarak Şili toplumunda yaşayan insanların bir portresi aynı zamanda bu film. Şili’de görece kalburüstü ailelerin çocuklarıyla olan ilişkisi ve sonucunda gelişen bastırılmış duygular, yetersizlik, ihmalkârlık gibi temalara da odaklanıyor. Julia’nın annesi de babası da işleriyle çok meşguller. Babası doktor, annesi ise sanatla ilgileniyor. Hayattaki amaçları ve gayeleri iş üzerine kurulmuş ve etrafında gelişen olaylar ve beslendikleri taraf da bu çevrede olup bitiyor.
Anne ve babada da gördüğümüz en önemli ortak nokta, duygusal bir arayışta oldukları. Fakat bu arayışı çok uzak çevrede arıyorlar ya da kendileri de ihmalliğin etkisinde kalmışlar. Neyi, nasıl ve neden yaptıklarını bilmiyorlar. Julia’nın bakıcısı Estela ise kol kanat germe, fedakâr tutumlar sergileme konusunda bir usta. Bunu da bir noktada onun duygusal açlığı ve ailesiyle olan ilişkisiyle çözümleyebiliyoruz.
Film, açıkça çok ağır ilerliyor. Ara ara sıkılmak mümkün, fakat Julia ile Estela’nın arasındaki bu bağı da başka şekilde anlatmak filmi çok daha başka bir boyuta taşırdı. Julia’nın çocukça soruları, Estela’nın Julia’ya olan davranışları ve bazen de yer yer hiçbir şekilde konuşmazken birbirlerine dokunmaları ve iletişim kurmaları çok değerli.
Yalnızlık kavramı Estela ve Julia arasındaki ilişkiyi güçlendiriyor ve birbirlerine olan temaslarını büyük ölçüde etkiliyor. Temas demişken, filmin açılışına değinmemek olmaz. Hikâye, Julia’nın yüzememesi ve ailesi tarafından yüzme eğitimi verilmesi, ardından da bir yüzme kursuna yazdırılmasıyla başlıyor. Fakat Julia, ebeveynleriyle temas kurmakta zorlanıyor. Çünkü yüzme eylemini gerçekleştirmesi gibi bu da bir sınav geçmesi gereken. Küçük çocuk, yüzmek istemiyor ve bazı korkulara da mensup. Fakat onun için yüzmek, ailesi adına başarması gereken bir eylem çünkü ileri tarihte gerçekleştirecekleri bir göl gezisine hazırlık aslında.
Tüm süreç boyunca Estela, Julia’nın yanında ve onun korkularını ve isteklerini anlayabiliyor. Durum böyle olunca da Julia, Estela’yı yanından hiç ayırmak istemiyor. Hatta göl gezisine Estela’nın katılmayacağını öğrendiğinde Estela’ya karşı büyük bir kırgınlık ve öfke duymaya başlıyor. Öfkesini ise Estela’ya vurarak göstermeye başlıyor, bu noktada annesi gelip Julia’yı uzaklaştırıyor. Fakat küçük kız çocuğu böylece yine bastırılmış oluyor. Küçük kız, ebeveynleri tarafından anlaşılmadığı ve iletişim kuramadığı noktada bakıcıyla bağ geliştiriyor ve olgunlaşıyor. Bunu da diğer çocukların arasında sıkılmasıyla ve isteklerini yalnızca bakıcısı Estela’yla paylaşabilmesinde görüyoruz.
Başlarda bu hikâye Julia’nın hikâyesi gibi gözükse de aslında Estela’nın hikâyesi. Estela’ya alan tanımıyorlar. Annesi bir kaza geçirmesine ve ameliyata alınmasına rağmen annesinin yanında olamıyor. Sürekli izinleri iptal oluyor ve ailesiyle kurduğu bağ ve sorumluluklar hepsi suya düşüyor, fakat annesine gösteremediğini Julia’ya gösterebiliyor. Kendi annesiyle gerçekleştiremediği anne-kız ilişkisini Julia üzerinden gerçekleştirmeye başlıyor Estela. Sadece Julia’ya değil, evdeki herkese karşı çok iyi, merhametli. Aslında Estela, anne olmak istedi, bir yuva kurmak istedi ve içten içe kurgunun içinde boğuldu; gidecek hiçbir yeri yoktu. Annesi ölmüştü. Julia’dan başka kimsesi yoktu. Ve sevgilisine karşı derin bir bağdan kaçınsa bile Julia’yı annesi, sevgilisini de Julia’nın babası olarak konumlandırdığını düşünüyorum. Peki sonra ne oldu? Mahvolan bir duygusal uçurum.
Filmin diğer temalarından biri de temas, dokunmak eylemi. En başında yüzme eğitimlerinde Julia’nın kurduğu suyla olan bağlantı, suya dokunmak ve boşluk hissini, filmin içerisinde daima ara ara görebiliyoruz. Ayrıyeten bolca da yunus görüyoruz. Ve bu görüntüler ara ara tekrarlanıyor. Attığım başlığa gelecek olursak da ritüeller çok etkin. İlk dakikalardan son dakikalara Estela’nın yaşantısı bir ritüeller zinciri içinde hapsolmuş gibi gözüküyor. Duygusal bağı pekiştirici görseller de, örneğin yunuslardan yola çıkarsak Estela’nın belgesel izlemesi ve televizyonda yunusları görmemiz, suyun teması ve suyun verdiği bağ ile ilgili bir birleşime de kapı aralamış olabilir.
Şili toplumunda çocukların ihmal edilmeleri, bakıcılarıyla olan iletişimde oluşturdukları bağ ve aynı zamanda sosyoekonomik bağlamda bakıcıların yaşadığı sınırlı kaynak ve alanlara dikkat çeken film; hem Şili toplumunun problemleriyle karşılaşacağınız hem de kendinizden de bir parça bularak duygusal bağ kavramını irdeleyeceğiniz Swim to Me filmi izlemeye değer.
