The Beguiled: Sessizliğin Altında Büyüyen Gerilim
Bazı filmler yüksek tempolu sahnelerle değil, yarattıkları atmosferle insanı rahatsız etmeyi başarır. Özellikle psikolojik gerilim türünde kullanılan sessizlik, bastırılmış duygular ve yavaş ilerleyen olay örgüsü bazen en büyük korku unsuru hâline gelebilir. 2017 yapımı The Beguiled de tam olarak böyle bir film. Yönetmen koltuğunda Sofia Coppola’nın oturduğu bu psikolojik dram/gerilim filmi, ilk bakışta sade ve sakin bir hikâye gibi görünse de altında büyük bir gerilim ve rahatsız edici bir atmosfer barındırıyor. Başrollerinde ise Nicole Kidman, Kirsten Dunst, Elle Fanning ve Colin Farrell gibi güçlü isimler yer alıyor. O hâlde gelin huzurlu görünen ama altında büyük bir kaos saklayan bu filme biraz daha yakından bakalım.
Amerikan İç Savaşı’nın Gölgesinde Yıkılan Düzen
Film, Amerikan İç Savaşı döneminde geçiyor. Savaşın ortasında izole bir kız okulunda yaşayan kadınlar ve genç kızlar, dış dünyadan tamamen kopmuş hâlde sakin bir hayat sürmektedir. Ancak bir gün yaralı bir asker olan John McBurney’nin okula getirilmesiyle birlikte bu sessiz düzen bozulmaya başlar. Başta yalnızca yardım edilmesi gereken biri gibi görünen John’un varlığı, zamanla evde yaşayan herkesin psikolojisini değiştirmeye başlar. Bastırılmış duygular, kıskançlık, arzu ve güç savaşları giderek büyürken filmin atmosferi de daha rahatsız edici bir hâle geliyor.
The Beguiled: Sessizliğin Altında Büyüyen Gerilim
The Beguiled’in en güçlü tarafı kesinlikle atmosferi diyebiliriz. Çünkü film, büyük olaylarla ya da sürekli yükselen aksiyonla ilerlemiyor. Tam tersine oldukça sakin bir yapıya sahip. Ancak bu sakinlik insanı huzurlu hissettirmek yerine sürekli bir gerilim duygusu yaratıyor. Özellikle evin içerisindeki sessizlikler, karakterlerin birbirine attığı bakışlar ve söylenmeyen şeyler filmin psikolojik tarafını güçlendiriyor. İzlerken her an kötü bir şey olacakmış hissi oluşuyor ama film bunu aceleye getirmeden, yavaş yavaş inşa ediyor.
Şahsi fikrim, Sofia Coppola’nın yönetmenlik tarzı bu filme inanılmaz uyum sağlamış. Çünkü Coppola genelde yalnızlık, bastırılmış duygular ve karakterlerin iç dünyasına odaklanan filmler çekiyor. Burada da benzer bir yaklaşım görüyoruz. Özellikle kadın karakterlerin içlerinde büyüttükleri arzular ve öfkeler oldukça sessiz ama etkili bir şekilde aktarılmış. Filmde herkes sakin görünmeye çalışıyor ama aslında herkesin içinde büyük bir gerilim birikiyor. Zaten filmi rahatsız edici yapan şey de tam olarak bu bastırılmış atmosfer.
The Beguiled: Sessizliğin Altında Büyüyen Gerilim
Güçlü Performanslar ve Etkileyici Sinematografi
Oyunculuklara değinmek gerekirse film gerçekten güçlü performanslar içeriyor. Nicole Kidman, özellikle okulun otoriter yöneticisi Martha karakterinde oldukça etkileyici. Karakterin kontrollü ve sakin tavırlarının altında sürekli bir baskı hissediliyor. Kirsten Dunst ise daha duygusal ve kırılgan bir karakter olan Edwina rolünde filmin en insani tarafını temsil ediyor diyebiliriz.
Colin Farrell’ın canlandırdığı John karakteri ise filmin merkezindeki kaosu yaratan kişi olmasına rağmen tamamen kötü biri gibi yazılmamış. Bu da hikâyeyi daha ilginç hâle getiriyor çünkü izleyici, karakterlerin hiçbirine tamamen hak veremiyor. Elle Fanning’in performansı da ayrıca dikkat çekiyor. Özellikle gençliğin getirdiği dürtüsellik ve kıskançlık hissini oldukça başarılı yansıtıyor. Zaten film boyunca karakterler arasındaki gerilim yalnızca romantik bir çekimden ibaret değil; aynı zamanda güç dengeleri ve kontrol arzusu üzerinden ilerliyor. Herkes John’u farklı bir şekilde görüyor ve bu durum zamanla evin içerisindeki düzeni tamamen bozuyor.
The Beguiled: Sessizliğin Altında Büyüyen Gerilim
Filmin sinematografisi ise âdeta başlı başına bir karakter gibi çalışıyor. Kullanılan doğal ışıklar, mum aydınlatmaları ve pastel tonlar filme hem estetik hem de boğucu bir hava katıyor. Özellikle evin iç mekânlarında kullanılan loş ışıklandırmalar, karakterlerin sıkışmışlığını hissettiriyor. Kamera kullanımı da oldukça sade ama etkili. Büyük hareketler yerine daha durağan çekimler tercih edilmiş ve bu durum filmin ağır atmosferini destekliyor. Bazı sahnelerde neredeyse tablo gibi duran görüntüler görmek mümkün.
Elbette film, herkesin sevebileceği türden bir yapım değil. Çünkü The Beguiled, oldukça yavaş ilerleyen bir film ve büyük olaylardan çok karakterlerin psikolojisine yoğunlaşıyor. Bu yüzden daha hareketli gerilim filmleri seven insanlar için durağan gelebilir. Ayrıca bazı karakterlerin geçmişi ve motivasyonları çok detaylı anlatılmadığı için film, yer yer mesafeli hissettirebiliyor. Ancak bence bu mesafeli yapı, filmin atmosferine hizmet ediyor. Sonuç olarak The Beguiled, sessiz ama yoğun bir gerilim yaratan, atmosferiyle öne çıkan etkileyici bir psikolojik dram filmi. Büyük olaylardan çok insanların iç dünyasındaki karanlığa odaklanıyor ve bunu son derece estetik bir şekilde yapıyor. Özellikle yavaş tempolu ama rahatsız edici atmosferler seven izleyiciler için oldukça güçlü bir deneyim sunuyor.
