Power Ballad: Bir Şarkıdır Bu, Herkese Farklı Seslenir

Şarkılar, insanın hayatındaki en sancılı ya da en mutlu anlara kulak misafiri olur. Bir şarkı vardır; uğruna canını vereceği evladına bir armağandır. Bir şarkı vardır; hayatının aşkına yazılmış bir veda mektubudur. Bir şarkı vardır; herkese bambaşka duygularla seslenir. Bir şarkıdır bu… Kimini ağlatır, kimini güldürür. Hikmet Münir Ebcioğlu’nun dediği gibi: “Son şarkı bu, ağlatır.”

1996 yılında November Afternoon, 2001 yılında On the Edge, 2006 yılında Oscar kazanan Once, 2013 yılında Begin Again, 2016 yılında Sing Street ve son olarak Flora and Son filmlerini yöneten İrlandalı yönetmen John Carney, bu kez sıcak, hafif hüzünlü, tatlı ve seyirlik bir hikâyeyle karşımıza çıkıyor: Power Ballad.

Başrollerinde Paul Rudd ve Nick Jonas’ın yer aldığı film, düğün şarkıcısı Rick’in, eski pop yıldızı Danny ile tanışmasının ardından birlikte yazdıkları bir şarkının beklenmedik şekilde hit olmasını ve Rick’in emeğinin karşılığını almak için çıktığı, dost kazıklarıyla dolu yolculuğu anlatıyor.

Bu yıl South by Southwest (SXSW) Film Festivali’nde gösterilen film, bugün Bir Film dağıtımıyla vizyona giriyor. Gelin, bu hikâyeye birlikte dalalım.

Bir düğün grubunda solistlik yapan Rick, eski pop yıldızı Danny ile tesadüfen karşılaşıyor. Sarhoş oldukları bir gecede doğaçlama bir şarkı yazıyorlar. O an yalnızca eğlenceli bir anı gibi görünen bu şarkı, aradan altı ay geçtikten sonra büyük bir hit hâline geliyor. Üstelik Rick’in adı şarkıda bile geçmiyor. Bütün ilgi Danny’nin üzerine yoğunlaşıyor ve Danny de şöhretin tadını sonuna kadar çıkarıyor.

Peki Rick ne yapıyor?

Yakın arkadaşını da yanına alıp İrlanda’dan Los Angeles’a doğru yola çıkıyor. Amacı, o şarkı için verdiği emeğin karşılığını almak. Ancak bu yolculuk sırasında evde onu bekleyen eşini, kızını ve dostlarını kaybetme riskiyle de karşı karşıya kalıyor.

Power Ballad: Bir Şarkıdır Bu, Herkese Farklı Seslenir

Dost Kazığı, Emek ve Müziğin Hayat Bağları

Film, temel olarak üç konu üzerinden ilerliyor: dost kazığı, emek mücadelesi ve müziğin insanlar üzerindeki etkisi.

Öncelikle dost kazığı meselesinden bahsetmek istiyorum. Çünkü bu tema filmin yaklaşık dörtte birini oluşturuyor. Birlikte yazılan şarkıdan Danny’nin Rick’e hediye ettiği gitara, Rick’ten habersiz şekilde şarkının yayımlanmasından şöhretin beraberinde getirdiği kibre kadar birçok detay başarılı şekilde işlenmiş.

Film ilerledikçe Danny karakterine karşı giderek daha fazla antipati beslediğimi söylemeliyim.

İkinci konu ise emek mücadelesi.

Müzik, özünde kolektif olarak da üretilebilen, tek başına da yapılabilen bir sanat. Ancak birlikte yazılan bir şarkıda yalnızca tek bir kişinin adının yer alması, diğer kişinin emeğinin tamamen görmezden gelinmesi ve bunun sonucunda ödüllerin, şöhretin ve maddi kazancın yalnızca bir tarafa gitmesi açıkça emek hırsızlığı olarak değerlendirilebilir.

Film de tam olarak bu noktaya odaklanıyor. Rick’in, yıllar sonra başarıya ulaşan bir şarkıdaki emeğinin karşılığını almaya çalışmasını anlatıyor. Üstelik Danny’nin menajerinin sürekli emir veren tavrı da bu çatışmayı daha da güçlendiriyor.

Ana akım bir filmde telif hakkı ve emek hırsızlığı gibi konuların bu kadar belirgin şekilde ele alınmasını oldukça ilginç ve başarılı buldum.

Üçüncü konu ise müziğin insanlarda bıraktığı farklı duygular.

Bir şarkı bizi buluşturabilir, ağlatabilir, güldürebilir ya da hiç beklemediğimiz duygular hissettirebilir. Aynı şarkı bir insanın gözyaşlarına sebep olurken, bir başkasının yüzünde tebessüm oluşturabilir. Bir ebeveynde hüzün uyandırırken, başka bir ebeveyn için umut anlamına gelebilir.

Filmin finaline dair spoiler vermek istemiyorum ancak müzik ile insan arasındaki bağ üzerine söylediği çok güzel bir cümle var.

John Carney, filmin başından sonuna kadar dost kazığını, şöhret uğruna verilen tavizleri, dostluğu ve müziğin insanlar arasındaki görünmez bağlarını diyaloglar üzerinden oldukça başarılı şekilde anlatıyor.

Power Ballad: Bir Şarkıdır Bu, Herkese Farklı Seslenir

Beklentisiz Tekniği, Eğlenceli Müziği ve Oyunculukları

Sinematografi ve kurgu konusunda ise çok büyük beklentilere girmemek gerekiyor. Klasik kamera açıları ve yer yer telefonla çekilmiş hissi veren görselliğiyle film, zaman zaman bir Hallmark yapımını andırıyor. Açıkçası bu durum, seyir zevkimi yer yer baltaladı diyebilirim.

Filmin müzik tarafına geldiğimizde ise daha olumlu bir tabloyla karşılaşıyoruz. Bazı şarkılar hüzünlü, bazıları ise oldukça neşeli. Bu da filmin duygusal geçişlerini başarılı bir şekilde destekliyor. Hatta kullanılan müziklerin ve şarkıların bazıları gerçekten içime işledi. Özellikle filmin sonlarına doğru bu duyguyu daha yoğun hissettim.

Bununla birlikte, bazı şarkılar bana biraz klişe geldi. Aslında parçaların birçoğu kötü değil. Ancak ne yazık ki hepsine aynı ölçüde ısınabildiğimi söyleyemem. Aşkı, hayatı ve ilişkileri anlatan bazı şarkılar bende beklediğim etkiyi bırakmadı. Belki de bunun nedeni çok fazla indie rock dinlemememdir. Yine de bu konuda suçu tamamen filme atmıyorum; o iğneyi biraz da kendime batırmaya niyetliyim.

Oyunculuk tarafında ise Paul Rudd, Peter McDonald ve Jack Reynor oldukça başarılı performanslar sergiliyor. Rick’in kızı Aja karakterini canlandıran Beth Fallon da filmin dikkat çeken isimlerinden biri.

Paul Rudd, karakterine samimiyetini ve enerjisini başarıyla yansıtırken; Peter McDonald sert ama dost canlısı tavrıyla öne çıkıyor. Jack Reynor ise karakterinin sertliğini başarılı bir şekilde hissettiriyor. Beth Fallon da babasına duyduğu inancı doğal bir performansla seyirciye geçiriyor.

Nick Jonas konusunda ise biraz kararsız kaldım. Danny karakterinin şöhretin getirdiği kibri ve müzik tutkusunu bazı sahnelerde başarılı şekilde yansıtsa da, bazı anlarda performansının eksik kaldığını düşündüm.

Aynı şekilde Marcella Plunkett konusunda da tam anlamıyla karar verebildiğimi söyleyemem. Performansı kötü değil; ancak akılda kalıcı bir etki de bırakmıyor.

Power Ballad: Bir Şarkıdır Bu, Herkese Farklı Seslenir

Son Yorum

Uzun lafın kısası Power Ballad, eğer benim gibi müziği seviyorsanız, kendinizi iyi hissettirecek bir film arıyorsanız ve özellikle çocuklarınızla birlikte izleyebileceğiniz sıcak bir hikâye görmek istiyorsanız tam size göre bir yapım.

Elbette eksikleri de var, artıları da. Bu nedenle filmin genel olarak ortalama seviyenin üzerinde, keyifle izlenebilecek bir iş olduğunu söyleyebilirim.

Film sizi zaman zaman hüzünlendirebilir, zaman zaman da yüzünüzü güldürebilir. Ancak hangi duyguyu yaşatırsa yaşatsın, salonu iyi hislerle terk etmenizi sağlayan filmlerden biri olmayı başarıyor.

John Carney, daha önce Once, Begin Again, Sing Street ve Flora and Son filmlerinde olduğu gibi burada da müziği yalnızca bir fon olarak kullanmıyor. Müziği, karakterlerin hayatlarını değiştiren, insanları bir araya getiren ve bazen de birbirinden uzaklaştıran güçlü bir anlatı aracına dönüştürüyor.

Belki teknik anlamda çok iddialı değil, belki görsel olarak unutulmaz sahneler sunmuyor. Ancak anlattığı hikâyedeki samimiyet ve müziğin insanlar üzerindeki etkisini işleyiş biçimi sayesinde izleyicide sıcak bir tat bırakmayı başarıyor.

Sonuç olarak Power Ballad, dostluk, emek, telif hakkı, aile bağları ve müziğin iyileştirici gücü üzerine keyifli vakit geçirmek isteyenler için rahatlıkla önerilebilecek, sıcak ve samimi bir seyirlik.

Puan: 6,5/10