The Sheep Detectives: Sherlock Holmes Okuyan Koyunların Davası
Hugh Jackman’ı hepimiz, umarsızca kan döken havalı karakterimiz Wolverine ile tanıdık. Ancak Jackman’ın rol aldığı sakin ve sıcak yapımlar da her zaman öne çıkmayı başardı. Bu kez Prime Video’da bu ay yayımlanan ve Jackman’ın yumuşak huylu bir çobanı canlandırdığı Bir Koyun Polisiyesi (The Sheep Detectives), bu sakin ve tatlı yapımlardan biri olarak öne çıkıyor.
Leonie Swann’ın 2005 tarihli Three Bags Full isimli romanından uyarlanan, 1 saat 49 dakikalık yapımda biricik Wolverine’imiz Hugh Jackman, iyimser çoban George Hardy’ye hayat verirken; Molly Gordon George’un kızı Rebecca’yı, Nicholas Braun polis memuru Tim Derry’yi, Nicholas Galitzine ise George’un oğlu Elliot’ı canlandırıyor. Karizmatik ve yalnız koyunumuz Sebastian’a ise Bryan Cranston gibi usta bir isim sesiyle hayat veriyor.
The Sheep Detectives: Sherlock Holmes Okuyan Koyunların Davası
Film, George’un günlük hayatını bir mektupla kızına anlattığı açılış sekansıyla başlıyor. George burada koyunlarını hem bize hem de kızına tanıtıyor. Böylece biz de dedektif olacak ve ilginç bir bağ kuracağımız koyunları Rebecca ile birlikte tanımaya başlıyoruz. George, koyunlarının her birine isim vermiş ve hepsiyle tek tek ilgileniyor. Üstelik her koyunun kendine has bir karakter özelliği bulunuyor. Bu durum daha filmin ilk dakikalarında bize başarıyla hissettiriliyor. Biraz Şirinler Köyü’nü andırıyor diyebiliriz.
Lilly sürünün en akıllısı, Sebastian başına buyruk olanı, Paspas en bilgesi, Zora ise en meraklısı… Daha filmin ilk beş dakikasında bu karakter özellikleri bize aktarılıyor ve hikâye ilerledikçe biz de koyunlarla bu doğrultuda bağ kurmaya başlıyoruz. Zaten kurmalıyız da; çünkü bu filmin gerçek başrolleri insanlar değil, koyunlar.
George’un en büyük özelliklerinden biri ise günün bütün işleri bittikten sonra koyunlarına polisiye ve dedektiflik romanları okuması. Bu noktaya kadar koyunlar bizim için sevimli yan karakterler gibi görünürken, kitabın bittiği ve koyunların kendi aralarında isyan etmeye başladığı anda aslında hikâyeyi taşıyacak karakterlerin onlar olduğunu anlıyoruz.
Filmin işleyişi açısından şunu özellikle belirtmeliyim: Hikâye bir yandan koyunların birazdan bahsedeceğim olay üzerine çabalamasını, onların gözünden gördüğümüz dünyayı, konuşmalarını ve düşüncelerini aktarırken; diğer tarafta ise insanların, koyunların yalnızca melediğini sandıkları anlarda verdikleri tepkileri gösteriyor. Bu iki bakış açısı filmin en eğlenceli yönlerinden birini oluşturuyor.
Hikâyenin Gelişimi
Bu aslında büyük bir sürpriz değil. Et yemeyen, koyunlarını yalnızca yünleri için besleyen, onları kesmeyen, gizemli ama bir o kadar da sevecen çobanımız George öldürülüyor.Açıkçası bu gelişmeyi biraz fazla hızlı görüyoruz. Hikâyenin tanıtım kısmı bana göre biraz aceleye getirilmiş. George’u biraz daha izlemek isterdim. Ama ne yazık ki iyiler erken ölüyor.George’un ölümünden sonra filmin asıl gizemi ve hikâyesi başlıyor diyebiliriz. Koyunlar, kendilerine adeta bir bebek gibi bakan çobanlarının ölümünün ardından, biraz da kasabanın saf ama iyi niyetli tek polisi Tim’e yardım edebilmek için, George’un kendilerine okuduğu dedektiflik hikâyelerinden ilham alarak davayı çözmeye çalışıyorlar.
Bu noktada her koyunun öne çıkan karakter özelliği hikâyeyi derinleştirirken, George’u öldürmüş olabilecek kasabalıları da tek tek tanımaya başlıyoruz.
Kasaba ve karakterler zaman zaman biraz karton hissettiriyor. Hatta eski Disney dizilerindeki karakterleri andırıyorlar. Ancak bu durum, ilginç bir şekilde koyunlarımızı ister istemez daha fazla ön plana çıkarıyor.
The Sheep Detectives: Sherlock Holmes Okuyan Koyunların Davası
Bu film ne kadar eğlenceli ve farklı bir şekilde ele alınmış olsa da özünde bir dedektiflik filmi. Dolayısıyla gizemlerle, sorularla ve bulmacalarla dolu bir yapıya sahip.
Gizem konusu ve hikâyenin ilerleyişi, klasik bir Agatha Christie romanını andırıyor. Ortada suçlu olma ihtimali bulunan çok fazla karakter var ve her birinin motivasyonu, bize sürekli “Acaba katil bu mu?” sorusunu sorduruyor.Kasap ve komşu çoban arsayı ve koyunları istiyor. Otel sahibi George’a âşık. Bunun dışında farklı sebeplere sahip daha birçok karakter bulunuyor. Bir noktadan sonra koyunlardan bile şüphelenecek kadar kafanız karışıyor.
Bu açıdan bakıldığında film, gizemini son ana kadar oldukça başarılı bir şekilde koruyor. Dedektif koyunlarımızın dava sürecinde hem yaşadıkları çiftliğin dışına çıkmaları hem de George dışında kalan bütün insanları acı-tatlı yönleriyle tanımaları, filmi izleme isteğimizi sürekli canlı tutuyor.
Özellikle başına buyruk koyunumuz Sebastian’ın dış dünyaya dair anlattıkları oldukça ilginç. Sebastian daha önce dışarıyı görmüş biri olarak koyunlara Tanrı’nın, kilisede yaşayan insanların çobanı olduğunu; ama aynı zamanda onları gerektiğinde cezalandıran güçlü bir koç gibi görüldüğünü anlatıyor. Koyunlar ise ölümü gökyüzünde bir buluta dönüşmek olarak biliyor.
Bu süreçte hayatın farklı yönlerini keşfetmeleri ve bunların, ancak bir koyunun verebileceği kadar saf ve doğal tepkilerle bize aktarılması filmin en güçlü yanlarından biri. Koyunlarla birlikte biz de hayatın anlamını, kaybetmeyi ve kendini değerli hissetmenin güzelliğini yeniden keşfediyoruz.
Hikâye ve gizemler özellikle ilk 40 dakikada üst üste geliyor. Olaylar bilinçli olarak karmaşıklaştırılıyor ve bu da bizi koyunlarla birlikte düşünmeye itiyor. Bu tercih filmin merak unsurunu ciddi anlamda artırıyor.
George’un geçmişi de en az cinayet kadar gizemli. Dava çözüldükçe onun hayatına dair bildiklerimiz de yavaş yavaş netleşiyor.
Film boyunca seyirciye küçük ipuçları veriliyor. Ancak bu ipuçları öyle başarılı yerleştirilmiş ki finale geldiğinizde “Evet, bunu görmüştüm ama önemsememiştim.” diyorsunuz. İşte bu da iyi yazılmış dedektiflik hikâyelerinin en sevdiğim özelliklerinden biri.
Final ise tam anlamıyla klasik bir dedektiflik romanını andırıyor. Bütün karakterler aynı ortamda toplanıyor, katil ortaya çıkarılıyor, kanıtlar tek tek açıklanıyor ve son olarak aksiyon gerektiren o klasik final hamlesi geliyor.
Senaryonun matematiği gerçekten oldukça sağlam kurulmuş.
Üstelik hikâye tatmin edici bir sonla noktalanıyor. Koyunların saf ama iyi niyetli şekilde polise yardım etmeye çalışmaları da filmin en tatlı detaylarından biri olarak akılda kalıyor.
The Sheep Detectives: Sherlock Holmes Okuyan Koyunların Davası
Teknik Kısımlar
Biraz teknik taraftan bahsedecek olursak; konuşan, duygu yüklü ve karakter özellikleri başarıyla yansıtılmış koyun sürümüzün tamamı CGI ile oluşturulmuş. Ancak efektler öylesine başarılı kullanılmış ki bunu izlerken neredeyse hiç sorgulamıyorsunuz. Bunda George’un filmin başında koyunları bize sevdirme biçiminin de büyük payı var.
İnsan karakterlerin büyük bölümü ilk etapta biraz tek boyutlu görünüyor. Saf polis, çıkarcı rahip, kurnaz otel sahibi gibi daha çok tipleme hissi veren karakterlerle karşılaşıyoruz. Ancak filmin sonlarına doğru motivasyonları ortaya çıktıkça bu karakterler de daha gerçekçi bir hâl almaya başlıyor.
Bu durum her karakterin, hatta koyunların bile, yaşanan olaylardan sonra bir karakter gelişimi yaşadığı hissini veriyor.
The Sheep Detectives: Sherlock Holmes Okuyan Koyunların Davası
Yapım oldukça renkli, sembolik ve iyi niyetli bir atmosfere sahip. Görsel dünya bilinçli olarak biraz masalsı ve basit tasarlanmış. Bu da dikkatimizi dekorlardan çok karakterlere ve hikâyeye yönlendiriyor.
Kasabanın tasarımı ise zaman zaman yapay duruyor. Hatta eski sitcom dizilerinin dekorlarını andırdığı anlar bile oluyor. Ancak filmin genel tonu düşünüldüğünde bu yapaylık rahatsız edici olmaktan çok, masalsı havayı destekleyen bir unsur hâline geliyor.
Müzikler ise filmin en zayıf taraflarından biri. Kullanılan parçalar atmosferi desteklese de ön plana çıkmayı başaramıyor. Akılda kalan güçlü bir tema ya da soundtrack bulunmuyor. Bu nedenle müzikler konusunda filmin biraz eksik kaldığını söyleyebilirim.
Final
Toparlayacak olursak Bir Koyun Polisiyesi (The Sheep Detectives), eğer merkezinde koyunlar ve onların dünyayı, hayatı ve kendilerini keşfetme yolculuğu olmasaydı, büyük ihtimalle klasik bir aile dedektiflik filmi olarak kalacaktı. Ancak hikâyeyi koyunların gözünden anlatması ve onların motivasyonlarını merkeze alması filmi oldukça farklı ve ilgi çekici bir noktaya taşıyor.
Koyunlarla birlikte hayatın her yönünü yeniden keşfetmek, benim için filmi sonuna kadar ilgiyle izlememi sağlayan en önemli etken oldu.
Dedektiflik tarafında ise gizem duygusu başarılı bir şekilde korunuyor. Olayların katman katman çözülmesi ve finalde bütün parçaların yerine oturması tatmin edici bir deneyim sunuyor.
Film, sonunda bıraktığı sıcak duyguyla iyi hissettiren, ailenizle birlikte rahatlıkla izleyebileceğiniz kaliteli ve oldukça tatlı bir yapım.
Ayrıca filmde yer alan koyun-insan şakaları gerçekten çok başarılı yazılmış ve dozunda kullanılmış. Bu mizah, hikâyeyi hafifletirken karakterleri de daha sevimli hâle getiriyor.
Kısacası; karton gibi başlayan karakterler zamanla gelişiyor, koyunlar öğreniyor, dava çözülüyor ve suçlular hak ettiklerini buluyor.
Bir de küçük bir uyarı yapayım: Film koyunları öyle sevimli anlatıyor ki, eğer et tüketiyorsanız, izledikten sonra bir süre kuzu eti yemek istemeyebilirsiniz.
