Bize Bi’şey Olmaz: Sevginin Değil Döngünün Hikayesi
Yönetmenliğini Neslihan Yeşilyurt’un üstlendiği, senaryosunu Pınar Bulut’un kaleme aldığı ve başrollerini Miray Daner ile Mert Ramazan Demir’in paylaştığı Bize Bi’şey Olmaz, romantik dram türünde bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Dizi, şu an Disney+ platformunda 8 bölüm olarak yayınlanmaktadır.
Klasik olarak bu tarz yapımlarda sıkça görünen bir durum olan, bir kadın ve bir erkeğin yoğun bir aşkın içinde birbirlerine duygusal anlamda zarar verdikleri bir ilişki dinamiği izliyoruz. Hikâyenin belirli bir noktasında yaşanan fiziksel bir olay ise karakterlerin arasındaki tüm bağı ve ilişkinin sonraki seyrini de etkileyen bir kırılma noktasına dönüşüyor.
Senaryo ve hikâye açısından, yapımın zaman zaman tanıdık anlatı kalıplarına yaslandığını söylemek istiyorum. Sinematografik olarak ise sahne kurulumu, atmosfer tasarımı, oyuncu akışı ve bazı dramatik tercihlerin yer yer başka dizileri hatırlatan bir yapıya sahip olduğu görülüyor. Yine de bunu tamamen olumsuz bir noktaya koymak doğru olmaz; çünkü oyuncu performansları ve görsel anlatım bazı sahnelerde yapımı taşıyan güçlü taraflar arasında yer alıyor. Ancak özellikle bu sefer, daha önce de benzer işlerde karşımıza çıkan bazı görsel devamlılık ve detay hataları dikkatimi çekti. Kostüm, makyaj, tırnak ojeleri ve kıyafet kullanımlarında sahne bütünlüğünü zaman zaman zayıflatan noktalar vardı.
Çok fazla spoilera girmeden, hadi şimdi yazımıza geçelim.
Bize Bi’şey Olmaz: Sevginin Değil Döngünün Hikayesi
Kısaca Konusu
Lal ve Aktan, aslında her konuda birbirinden çok farklı iki insan. Ancak ikisi de duygusal olarak birbirlerinin zayıf taraflarını besledikleri için, daha ilk görüşte aralarında güçlü bir çekim oluşuyor. Bir partide tanışan bu iki karakterin hikâyesinde, ilişkinin inişli çıkışlı, savurgan, mutlu, kırılgan ve zaman zaman yıpratıcı hâllerini rahatlıkla izliyoruz.
Kısacası dizi, Lal ve Aktan üzerinden aşkın çok fazla güzel tarafını göstermiyor. Elbette ilişkinin mutlu ve keyifli anları var; ancak hikâye daha çok aşkın insanı içine çeken, tüketen ve bırakması zor olan tarafına odaklanıyor.
Teknik Analiz
Şimdi dizide bence gözden kaçan en büyük noktalardan biri, Lal karakterinin (Miray Daner) ilk bölümden 8. bölüme kadar neredeyse hep aynı ojeyle karşımıza çıkması. Kalıcı oje ya da protez tırnak olabilir; ancak dizinin genel akışında bu detay hiç değişmiyor. Üstelik hikâyede yaklaşık 5 senelik bir zaman dilimi işleniyor. Buna rağmen karakterin ojesinin aynı kalması, görsel devamlılık açısından dikkat çeken bir ayrıntı haline geliyor. Yalnızca röportaj kısmında farklı bir tırnak kullanımı görüyoruz.
Elbette bu çok büyük bir hata değil; ancak gözüme oldukça çarptığı için yazmak istedim. Dizi çekilirken karakterin görünüş devamlılığı açısından bu detayın biraz gözden kaçtığını düşünüyorum. Aşağıya koyduğum üç farklı görselde de örnek olarak Lal karakterinin ellerine bakıldığında bu durum daha net fark edilecektir. Gerek aynı sahnelerde gerek farklı zaman dilimlerinde olsun, karakterin tırnak detayının çoğu yerde aynı kaldığı görülüyor.
Dizinin color grading’i oldukça başarılı. Sinematografik olarak çok güzel işlenmiş bir görsel dili var. Kamera kullanımı ve çekim açısından çok önemli aksaklıklara rastlamadım. Sadece aksiyonu ve replik yoğunluğu yüksek, tansiyonun arttığı bazı sahnelerde biraz daha kamera takip hareketi görmek isterdim. Ancak genel anlamda oldukça başarılıydı ve beni dizinin içine çeken en akıcı taraflardan biri de görsel atmosferi oldu.
Dizi zaman zaman bana Fi dizisindeki Deniz ve Duru ilişkisinin kavga sahnelerini ya da İlk ve Son yapımındaki ilişki dinamiklerini hatırlattı. Elbette birebir aynı demek doğru olmaz; ancak özellikle ilişkideki gelgitler, yüksek tansiyonlu diyaloglar ve karakterlerin birbirini hem çeken hem de yoran hâlleri açısından benzer bir duygu taşıdığını söylemek mümkün.
Örnek olarak aşağıya Deniz ve Duru’nun bir kavga sahnesinden görsel ekliyorum.
Serenay Sarıkaya, Mehmet Günsur (Fi)
Serenay Sarıkaya (Fi)
Tabii ki burada kastettiğim şey birebir aynılık değil, yalnızca bir çağrışım. Bu tarz ilişki hikâyeleri işlenirken bazı duygu durumları, tartışma sahneleri ya da karakterlerin birbirine yaklaşma biçimleri önceki yapımları hatırlatabiliyor. Bu da aslında biraz risk taşıyan bir durum; çünkü kadın-erkek tartışma sahnelerinde kullanılan sinematografik akış, kamera dili ve oyuncu ritmi zaman zaman benzer bir noktaya gelebiliyor.
Kesinlikle burada doğrudan bir hata olduğunu söylemiyorum. Ancak diziyi izlerken gözüme çarpan noktalardan biri de bu benzerlik hissi olduğu için yazmak istedim.
Senaryo Akışı ve Oyuncu Performansları
Senaryodaki replikler açıkçası dizide en güçlü bulduğum taraflardan biri oldu. Olay akışından ziyade, karakterlerin replikler arasındaki geçişleri ve anlatı dinamiği oldukça üst seviyedeydi. Hatta aklımdan çıkmayan bazı replikler bile oldu diyebilirim.
Oyuncu performansı olarak Miray Daner, Lal karakterini oldukça doğal, akıcı ve gerçek bir kişiymiş gibi bürünerek oynamış. Bazı yerlerde biraz mimiklerini Serenay Sarıkaya tarzına benzetsem de başarılı oyuncunun kendine ait bir oyunculuk dili olduğunu söylemek mümkün.
Mert Ramazan Demir ise Aktan karakterine köklü bir hayat vermiş. Karakterin öfke, kontrol ve denge problemlerini oldukça net göstermiş.
Hikâye geçmişi olarak iki karakterin de arka planı dizi boyunca anlatıldığı için, eksik ve kırılgan duygusal taraflarını daha net okuyabiliyoruz. Bu nokta çoğu romantik dram dizisinde biraz eksik kalabiliyor. O yüzden bu dizide karakterlerin geçmişinin köklü ve başarılı bir şekilde anlatılmış olması, karakter okumalarını da daha sağlam yapabilmemizi sağlıyor.
İki oyuncu da hayat verdikleri karakterlere farklı bir soluk getirerek başarılı performanslar ortaya koymuş. İkisinin uyumu da ekrana güzel yansımış. Belki bu ikiliyi ileride bir sinema projesinde, daha farklı bir anlatının içinde izlesek güzel olmaz mı? Bence olur.
Bize Bi’şey Olmaz: Sevginin Değil Döngünün Hikayesi
Sonuç
Sonuç olarak Bize Bi’şey Olmaz, çok yeni bir yerden ilerlemese de oyuncu performansları, replik akışı ve sinematografik diliyle izleyiciyi içine çekmeyi başaran bir yapım olmuş. Lal ve Aktan’ın ilişkisi üzerinden aşkın yoran, tüketen ve bırakması zor tarafı anlatılırken; karakter geçmişlerinin işlenmesi ve Miray Daner ile Mert Ramazan Demir’in uyumu diziyi daha güçlü bir noktaya taşımış.
Görsel olarak color grading, atmosfer ve sahne kurulumu oldukça başarılıydı. Ancak Lal karakterinin tırnak/oje detayının uzun zaman aralığına rağmen neredeyse hiç değişmemesi ya da bazı ilişki sahnelerinin önceki yapımları çağrıştırnası dikkatimi çekti. Elbette bunlar diziyi tamamen aşağı çeken büyük problemler değil; ancak genel bütünlük içinde fark edildiğinde yazmak istediğim ayrıntılardı.
Yine de genel anlamda Bize Bi’şey Olmaz, akıcı izlenen, oyunculuklarıyla öne çıkan ve özellikle toksik ilişki döngüsünü romantik dram diliyle anlatmaya çalışan başarılı bir yapım olmuş. Eksikleri var mı? Var. Ama izlerken içine çeken, üzerine düşündüren ve bazı sahneleriyle akılda kalan bir tarafı da kesinlikle var. Bu yüzden diziyi, kusursuz değil ama duygusunu geçirmeyi başaran bir iş olarak değerlendirebilirim.
Puan: 3.5
