Şeytanın Ağzı: Köpekbalığı Var, Korkusu Yok
Jeff Wadlow’un yönettiği Şeytanın Ağzı (The Devil’s Mouth), Tayland’da tatil yapan beş arkadaşın “Şeytanın Ağzı” olarak bilinen mağara sistemine yaptıkları geziyi merkezine alan bir hayatta kalma gerilimi. Kathryn Newton’ın Sara, Lana Condor’un ise Max karakterini canlandırdığı film, arkadaş grubunun mağaranın içinde mahsur kalması ve suyun altında onları bekleyen ölümcül bir tehditle karşılaşması üzerine kurulu.
İlk bakışta benim için oldukça ilgi çekici bir fikre sahipti. Dar bir mağara, yükselen sular, kaçacak yerin giderek azalması ve aynı mağarada sıkışmış bir köpekbalığı… İyi bir hayatta kalma filmi için fazlasıyla yeterli bir başlangıç.
Film beni fikriyle içine aldı; ancak ilerledikçe yarattığı tehlikeyi bana hissettirmekte zorlandı.
The Devil’s Mouth: Köpekbalığı Var, Korkusu Yok
Tehlike Daha Mağaraya Girmeden Başlıyor
Bu sorun aslında köpekbalığından çok daha önce başlıyor.
Filmin başında Sara yüzmek isterken Max diğer arkadaşlarının yanına dönüyor ve tekne Sara’yı denizde yalnız bırakıyor. Ardından Sara kendisini bir anda çok sayıda denizanasının arasında buluyor.
Görsel olarak etkileyici olabilecek bu sahne, benim için doğal gelişen bir tehlikeden çok, Sara’nın başına bir şey gelmesi için hazırlanmış bir olay hissi verdi. Üstelik sonrasında vücudunda gördüğümüz yaralar da sahnenin kurduğu büyük tehlike duygusuyla örtüşmedi.
Aslında bu sahne, film boyunca yaşayacağım temel problemin küçük bir habercisi gibiydi: Tehlike büyük, fakat bıraktığı etki aynı ölçüde büyük değil.
Sara ve Max: İki Farklı Karakter
Sara ve Max arasındaki karakter farkı filmin sevdiğim taraflarından biri.
Max daha baskın, kendi kararlarının doğru olduğuna inanan ve çoğu zaman çevresindekileri dinlemeyen biri. Sara ise daha sağduyulu ve özellikle kimseyi geride bırakmak istemeyen bir karakter.
Mağaraya girerken yanına bıçak, işaret fişeği, ip ve su altında fotoğraf çekebileceği bir kamera alması bile onun hazırlıklı tarafını gösteriyor. Arkadaşı yaralandığında diğerlerine gitmelerini söyleyip onunla kalmayı seçmesi de Sara’nın karakteriyle tutarlı.
Max’in inatçılığı ise bir noktadan sonra benim için karakter özelliği olmaktan çıkmaya başladı.
Rehber, yükselen sular nedeniyle daha güvenli bir yol önerdiğinde Max farklı bir rota konusunda ısrar ediyor. Daha sonra yaralanan arkadaşlarını geride bırakmak istiyor. Grup Sara’yı dinlemeye yöneldiğinde ise yine kendi kararını verip kendisini köpekbalığının bulunduğu suya atıyor.
Bir süre sonra Max’in seçimlerinin karakterini anlatmaktan çok, hikayede yeni bir tehlike yaratmak için kullanıldığını hissettim.
The Devil’s Mouth: Köpekbalığı Var, Korkusu Yok
Mavi Mağara: Filmin En Güzel Anlarından Biri
Filmin görsel olarak en sevdiğim bölümü Mavi Mağara’ydı.
Karanlığın içinde suya dokunulduğunda ortaya çıkan yakamoz benzeri ışıklar gerçekten çok güzeldi. Film bazı anlarda mağaranın atmosferini etkileyici biçimde kullanabiliyor.
Bu nedenle filmin görsel dünyasının bütünüyle başarısız olduğunu düşünmüyorum. Aksine sorun, görselliğin en çok ihtiyaç duyulduğu anlarda, yani fiziksel tehdidin seyirciye aktarılmasında ortaya çıkıyor.
Köpekbalığı Var, Peki Korku Nerede?
Bir köpekbalığını görmek bile başlı başına insanı gerebilecek bir durumken, filmde köpekbalığının yarattığı korkuyu yeterince hissedemedim.
İnsanlar saldırıya uğruyor ve ölüyor ancak saldırıların fiziksel etkisi çoğu zaman gösterilmiyor. Bu tek başına bir sorun olmak zorunda değil. Bir film, vahşeti doğrudan göstermeden de seyircisini korkutabilir.
Fakat saldırıyı göstermediğinizde, geride bıraktığı sonucu veya hayatta kalanların yüzündeki dehşeti hissettirmek gerekir.
The Devil’s Mouth benim için özellikle burada eksik kaldı.
Köpekbalığı bir karakteri alıp götürdükten sonra sudan çıkan eşyaların ve kalıntıların, az önce gerçekleştiğine inanmamız istenen saldırının şiddetini yeterince taşımadığını düşündüm. Özellikle neredeyse zarar görmemiş görünen bir can yeleği beni sahnenin gerçekliğinden uzaklaştırdı.
Köpekbalığı saldırısının mutlaka kan ve parçalanmayla gösterilmesi gerektiğini düşünmüyorum. Fakat saldırının fiziksel bir sonucu olduğunu hissetmek istiyorum.
Korkuyu Karakterlerde de Göremeyince
Benzer bir sorun karakterlerin tepkilerinde de vardı.
Sara’nın kararlarını ve karakter olarak yazılışını sevmeme rağmen, yaşadığı kayıpların duygusal ağırlığını performanstan aynı ölçüde alamadım. Arkadaşlarının gözlerinin önünde öldüğü anlarda yüzlerde görmeyi beklediğim şok ve dehşet çoğu zaman bana geçmedi.
Bu noktada sorunun yalnızca oyunculukta mı, yoksa yönetmenlik, kurgu ve filmin genel tonunda mı olduğunu ayırmak zor. Ancak seyirci olarak bende oluşan duygu, karakterlerin yaşadıklarıyla verdikleri tepkilerin aynı ağırlıkta olmadığıydı.
Onlar Yüzdü, Ben Boğuldum
Sualtı sahneleri de zamanla gerilimi artırmak yerine beni hikayeden uzaklaştırmaya başladı.
Karakterlerin uzun süreler boyunca suyun altında kalabilmeleri, özellikle profesyonel dalgıçlardan oluşmayan bir arkadaş grubu oldukları düşünüldüğünde, bana inandırıcı gelmedi.
Bir noktadan sonra köpekbalığının ne zaman saldıracağını düşünmek yerine:
“Bu insanlar hala nasıl nefeslerini tutabiliyor?”
diye düşünmeye başladım.
Bir hayatta kalma filminde seyircinin aklının tehditten uzaklaşıp bunun hesabını yapmaya başlaması, gerilimin etkisini de azaltıyor.
The Devil’s Mouth: Köpekbalığı Var, Korkusu Yok
Final: Hayatta Kalmak mı, Kazanmak mı?
Bu duygusal kopukluk finalde benim için en belirgin haline ulaştı.
Sara kendisini yem olarak kullanarak köpekbalığını mağaradaki sütuna yönlendiriyor. Köpekbalığının çarpmasıyla sütun kırılıyor, Sara’nın başına taş düşüyor ve kendisini suyun dibinde buluyor.
Bütün bunlardan sağ çıktıktan sonra mağaranın çıkışına ulaşıp iki kolunu açarak bağırdığı an, bende birkaç kişinin ölümüne tanık olmuş ve ölümden kıl payı kurtulmuş birinin duygusundan çok, zorlu bir yarışı başarıyla tamamlamış birinin hissini bıraktı.
Oysa Sara’nın hikaye boyunca yaptığı seçimler, arkadaşlarını gerçekten önemseyen ve kimseyi geride bırakmak istemeyen biri olduğunu gösteriyordu.
Bu nedenle karakterin yazılışıyla finalde bana geçen duygu arasında bir boşluk hissettim.
Belki The Devil’s Mouth filmini yıllar önce izleseydim bazı tercihleri beni bugün olduğu kadar rahatsız etmeyebilirdi. Ancak bugün bir köpekbalığı ve hayatta kalma filminden beklediğim gerilim açısından film beni yeterince tatmin etmedi.
İyi bir mekana, kullanılabilecek güçlü bir karakter çatışmasına ve zaman zaman gerçekten güzel görüntülere sahip. Özellikle Mavi Mağara, filmin görsel açıdan neler yapabileceğini gösteriyor.
Sara ve Max arasındaki çatışmanın temeli de ilgi çekici. Fakat bütün bunların merkezinde bulunan köpekbalığı tehdidi, benim için hiçbir zaman olması gerektiği kadar korkutucu hale gelemiyor.
Filmin temel sorunu benim için değişmedi:
Genel olarak filmin fikrini sevdim. Mağara zaten tek başına iyi bir ortam ve Mavi Mağara gerçekten çok güzeldi. Sara’yı karakter olarak da sevdim. Ama bir köpekbalığı filminde benim korkmam gereken şey köpekbalığı ve ben film boyunca ondan yeterince korkmadım. Belki de benim filmle ilgili en büyük sorunum buydu.
Tehlikenin orada olduğunu biliyorum, tehlikeyi görüyorum ama hissetmiyorum.
