Lee Cronin’s The Mummy: Gösterişli Bir Rezil Olmanın Anatomisi
The Hole in the Ground ile pek dikkat çekmese de Evil Dead Rise ile korkuseverlerin dikkatini çeken (ki bence Evil Dead Rise iyi bir korku filmi olsa da iyi bir Evil Dead filmi değil) Lee Cronin’in her yere kendi ismini yazıp markalaşmaya çalıştığı Lee Cronin’s The Mummy filmini izleme fırsatı buldum ve üzerine konuşmak istiyorum.
“Evil Dead Rise”ın Remake’i İçin Biraz Erken Sanki?
Öncelikle mumya miti hayranlarının aklındaki o soruyla başlayayım: Bu bir mumya filmi değil. Bu, Necronomicon yerine içerisinde mumyalanmış bir çocuk barındıran bir Evil Dead filmi. Ancak Evil Dead’in kaotik enerjisini ve ritmini yakalayamadığı için ortaya stilini taklit eden ama ruhunu taşıyamayan berbat bir klon çıkıyor.
Hikâye Yapısı Neden Kötü?
Film, başlamak nedir bilmiyor. Yanlış anlamayın, bu bir “slow-burn” korku filmi ve ben hoşlanmadım değil, Lee Cronin’s The Mummy özellikle The Conjuring serisinden beri belki yüzlerce filmin izlediği gişe korku filmi yapısını kullanıyor fakat hikâyeyi kurarken sürekli arada tempoyu bozacak hamlelerde bulunuyor ve bu da sürekli filmin aksamasını sağlıyor. İyi bir gişe korku filminin roller coaster gibi hissettirmesi gerekirken bu film dönme dolap gibi sürekli duruyor. Bunun bir numaralı sebebi de hikâyenin kurulmasının becerilememesi olmuş. Bu da kendisinin, sanki gurur duyulacak bir şeymiş gibi çokça belirttiği üzere, filmin aynı zamanda yazarı da olan Lee Cronin’e yazar.
Lee Cronin’s The Mummy: Gösterişli Bir Rezil Olmanın Anatomisi
Oyuncu Seçimleri Ayrı Fecaat
Lee Cronin’s The Mummy filminin başrolündeki evli, her şeye rağmen oldukça rahat ve çocuklu çiftimizi Midsommar ve Transformers filmlerinden tanıdığımız Jack Reynor ile Victoria filminden tanıdığımız Laia Costa canlandırıyor. Canlandırıyor canlandırmasına da, biri çalıyor diğeri oynuyor. Jack Reynor, Midsommar’da oldukça iyi iş çıkarmıştı, asla kötü bir oyuncu değil ama oyuncuyla karakter de uyuşmalıdır. Burada boyunca 3 çocuk babası, kariyerinde oldukça ileride olan ve oldukça travmatize edici olaylar yaşayan aile babası rolüne uyumlu bir aktör asla değil.
Ana karakterin yaşaması gereken dehşetin “d”sini bile verememeyi geçtim, adam çocukların abisi gibi duruyor. Lee Cronin’s The Mummy isimli bir filmde tabii rolün içinde kaybolmasını bekleyen yok ama sanki teflon tavaymışçasına rol zerre kadar yapışamamış Jack Reynor’a. Eşini oynayan Laia Costa hem yaş hem oyunculuk olarak daha iç açıcı olsa da filmdeki her şeyin alakasızlığı ve yersizliği içinde maalesef ki harcanmış gitmiş. Yani film, burada da sınıfta kalıyor.
“Lee Cronin’den İkonikleşme Çabası”
Filmin her saniyesinde bir imza atma çabası var. Hiçbir saniyesinde film durup normal bir film gibi devam etmiyor. Bu bazı noktalarda tabii ki filmi benzerlerinden ayrıştırdığı için takdir edilesi bir yön olduğu da oluyor ama bunun ne kadar zorlama olduğunu anladığınızda sinirlenmemek elde olmuyor. Mesela bunun en bariz örneği split diopter shot’lar. Filmde 10 dakikada bir split diopter shot kullanımı var. Bu tarz unsurlar filmdeki bazı şeyleri stil olmaktan çıkarıp ikonikleşme çabasına çeviriyor. Fakat bu sinir bozucu noktayı göz ardı edebilirseniz elde diğer ana akım korku işlerinden güzel görünen ve zorlama da olsa kimliği olan bir iş var.
Lee Cronin’s The Mummy: Gösterişli Bir Rezil Olmanın Anatomisi
Uzun Lafın Kısası
Filmi ciddi manada takdir edebileceğim tek nokta da filmdeki makyajlar. CGI’dan oldukça uzak gore sahneleri (ki eleştirilerde abartıldığı kadar gore asla yoktu) ve deadite’ların makyajları cidden göze güzel görünüyor. Bu konuda ekibi takdir etmek lazım.
Lee Cronin’s The Mummy, “Bakın ben buradayım!” diye bağıran genç bir yönetmenin isim oluşturmaya çalışırken samimiyetten ve kendi ruhundan oldukça uzak tuttuğu, herhangi bir stüdyo korkusu sterilliğinde olan ve temposu bakımından da akıcılıktan ve heyecan vericilikten oldukça uzak bir iş olmuş. Hiç kimseye önermem. İzlediyseniz de sizin puanlarınızı, Türkiye’nin ilk film sosyal mecrası olan Ekranom uygulamasında görmek isterim.
Puan: 2/10
